Roku Pańskiego dwa tysiące dwudziestego szóstego, dnia po świętym Antoniem, Bracia i Siostry Bractwa Kurkowego Grodu Bytomskiego przybyli na Rozbark, gdzie w Przedszkolu Miejskim Numer Czternaście wielki piknik rodzinny sprawowano. A zaprosiła nas ku tej zacnej powinności Pani Dyrektor Anna Krzyżańska, niewiasta wielce gościnna i dla dziatwy życzliwa.

Tamże nasz Strzelmistrz Jurek, człek w sztuce celowania biegły bardziej niźli niejeden łucznik spod Grunwaldu, przygotował prawa turniejowe, tarcze i spisy śmiałków. Dla pacholąt urządzono współzawodnictwo o miano Mistrza Celności, osobliwie dla malców młodszych i tych, którym już mleko spod nosa obeschnęło.

Nagrody i podarki ufundowali zacni dobrodzieje Teresa i Paweł Galwasowie oraz Alicja i Jurek Lechowie, za co niechaj im kura bracka tłuste jaja niesie, a kufel nigdy pustym nie stoi.

Dziatwa strzelała do tarczy czarodziejskiej, która sama trafienia liczyła niczym miejski poborca grosz. Chętnych było bez liku, a ojcowie tak się do zabawy rwali, jakby o królewskie starostwo przyszło im walczyć. Niektórzy tak gorliwie celowali, iż własne pociechy musiały ich za kaftan odciągać.

Młodsze pacholęta ciskały piłeczkami do tarcz na rzepy i nieraz trafiały lepiej od starszych. Słońce prażyło niemiłosiernie, przez co niejeden nos czerwieniał bardziej niż oblicze karczmarza po trzecim dzbanie miodu. Wesołość jednak panowała wielka, śmiech niósł się po całym Rozbarku, a nawet wróble na dachach zdawały się kibicować zawodnikom.

Na koniec najlepszych celowników nagrodzono dyplomami i upominkami. Tak oto dzień minął w zgodzie, radości i brackiej powinności, a każdy wrócił do domu rad, iż mógł uczestniczyć w tak zacnym przedsięwzięciu. I tylko kilku ojców wzdychało, że szkoda, iż dla dorosłych nie przewidziano osobnego turnieju, bo ponoć mistrzami by zostali... przynajmniej wedle własnego mniemania.