Wielkać to była radość między braćmi artyleryjskimi, iż z woli Regimentarza Generalnego Artylerii Domu Radziwiłłów, przy zgodzie i przychylności zacnej Rady Regimentarzy, nasz miły brat Dariusz Woźnicki dostąpił zaszczytu nie lada jakiego. Oto bowiem Honorową Szablą Regimentu został uhonorowan, jako mąż wierny, pilny i dla spraw brackich wielce pożyteczny.

Wieść ta rozeszła się po obozach i karczmach rychlej niźli beczka piwa po uczcie świętojańskiej. Jedni powiadali, iż zasługa to jego wielka, drudzy zaś, że i sama szabla rada była znaleźć się przy tak godnym pasie. A szabla, jak wiadomo, niewiasta nie jest, lecz też lubi być noszona przez człeka statecznego i nie lada fantazji.

Od tego dnia brat Dariusz ma pełne prawo reprezentować Regiment po wszystkich stronach świata, od ziem naszych aż po kraje, gdzie piwo kwaśniejsze, a dziewki ciekawsze niż kronikarze opisują. Niechaj tedy nosi ten zaszczyt z dumą, niech szerzy sławę Regimentu, a gdy przy stole brackim zasiądzie, niech pamięta, iż Honorowa Szabla zobowiązuje nie tylko do męstwa, ale i do stawiania kolejki tym, którzy o jego zasługach będą chcieli słuchać.

My zaś życzymy mu zdrowia, powodzenia i tylu szczęśliwych dni, ile iskier wylata z działa po dobrym odpaleniu. Niech mu się darzy w służbie brackiej, a chwała jego niech rośnie tak szybko, jak rachunek karczmarza po nocnym biesiadowaniu.