Roku Pańskiego dwutysięcznego dwudziestego piątego, dnia ósmego marca, w szkole zacnej pod wezwaniem Bractwa Kurkowego Grodu Bytomskiego wielkie poruszenie nastało. Młódź bowiem liczna zebrała się, aby o Puchar Hetmana współzawodniczyć i kunszt strzelecki przed możnymi oraz nauczycielami okazać.

Wielce zacięte były te zmagania, a każdy młodzian i każda panna pragnęli, by śrut ich leciał prosto niczym spojrzenie karczmarki na sakiewkę bogatego kupca. Jedni trafiali tak celnie, iż zdawało się, że muchę z nosa komarowi zestrzelić potrafią. Inni zaś strzelali z takim rozmachem, jakby chcieli księżyc z nieba postraszyć, choć tarcza stała ledwie dziesięć kroków dalej.

Gdy minęły dni kilka, dnia trzynastego marca odbyła się uroczysta akademia. Hetman Mirosław Strachota-Gorzycki wraz z Królem Teresą Galwas oraz panią dyrektor Wiolettą Kapelą nagrody zwycięzcom wręczyli, ku wielkiej radości młodzieży i dumie rodziców. Nie brakło też uśmiechów szerszych niźli brama miejska i spojrzeń pełnych nadziei na przyszłoroczne triumfy.

Po ceremonii zacne grono udało się pod pomnik pamięci dawnego Towarzystwa Strzeleckiego Bractwa Kurkowego Grodu Bytomskiego, gdzie znicze zapalono i wspomniano tych, którzy przed nami tradycję tę nieśli. Była to chwila poważna, choć jeden ze szkolnych urwisów miał ponoć większy kłopot z utrzymaniem powagi niż kot z upilnowaniem garnka śmietany.

Wdzięczność wielką składamy Dyrekcji oraz wszystkim pracownikom szkoły za gościnę tak serdeczną, iż niejeden brat gotów był zostać tam do następnego obiadu. Oby tradycja, umiłowanie Ojczyzny i pamięć dawnych dziejów rosły tam równie pięknie jak chwasty na miedzy po wiosennym deszczu. A za rok niechaj znów zabrzmi huk śrutu, śmiech młodzieży i słowa pochwały dla najlepszych strzelców.

Do zobaczenia za rok, jeśli Pan Bóg pozwoli, a kusza, rusznica i szkolny dzwonek wcześniej się nie zbuntują.