Roku Pańskiego dwa tysiące dwudziestego czwartego, dnia dwudziestego szóstego miesiąca października, przyszło Bractwu Kurkowemu Grodu Bytomskiego udać się do Gliwic, gdzie zacna Liga Obrony Kraju osiemdziesiątą rocznicę swego istnienia z wielką okazałością świętowała. Tamże przy stołach suto zastawionych i kubkach nie próżnujących zebrali się mężowie i niewiasty wielce godni, aby wspomnieć dzieła przodków oraz cnotę służby Ojczyźnie oddać.

Nie lada chlubą było dla naszej braci, iż Hetman Mirosław Strachota Gorzycki, Najjaśniejsza Królowa Kurkowa Siostra Teresa Galwas oraz Kanclerz Siostra Monika Waligóra Wylężek medalami jubileuszowymi za zasługi dla Ligi Obrony Kraju uhonorowani zostali z rąk wielmożnych dostojników. A gdy błysk medali padł na ich piersi, niejednemu druhowi zdało się, iż nawet kielich z zazdrości bardziej się świecił, a pieczony udziec z pokłonem na półmisku obracał.

Byli i tacy, co szeptali, iż po tak zacnym odznaczeniu każdy strzał z rusznicy sam do celu trafi, a kufel piwa własną wolą ku dłoni rycerza podąży. Jeden z braci przysięgał nawet, iż medal tak błyszczał, że karczmarka aż dwa razy spojrzała, choć przecie miała męża przy sobie. Powiadają też starzy strzelcy, iż kto medal nosi z honorem, temu i niewiasta chętniej uśmiech daruje, byle tylko zbyt długo na turnieju nie przesiadywał, bo i cierpliwość białogłów ma swą miarę.

Niechaj tedy Liga Obrony Kraju trwa przez kolejne dziesiątki lat w zdrowiu i chwale, a przyjaźń z naszym Bractwem niech będzie mocna niczym dębowa kolba i wierna niczym proch, który nigdy nie zawodzi, gdy ręka pewna, oko trzeźwe, a serce dla Ojczyzny gorące.