Roku Pańskiego dwa tysiące dwudziestego piątego, dnia trzynastego miesiąca lipca, na placu Jana Pawła II w Rudzie Śląskiej zebrał się lud mnogi, wojacy, dostojnicy, krewni oraz ciekawscy wszelacy. Tamże bowiem żołnierze Trzynastej Śląskiej Brygady Obrony Terytorialnej przysięgę składali, ślubując wiernie Ojczyzny strzec i jej granic pilnować, choćby wiatr w oczy dmuchał, deszcz za kołnierz lał, a żona w domu groźniej niźli sam nieprzyjaciel spoglądała.

Widok to był godny kronikarskiego pióra. Młodzi wojowie stali wyprostowani niczym piki husarskie, a serca ich biły głośniej niźli bęben przed szturmem. Jedni z dumy pierś wypinali, drudzy zaś tak mocno przysięgę przeżywali, iż ledwie im wąsy pod nosem nie drżały.

Pośród zgromadzonych nie zabrakło też reprezentanta naszego zacnego Bractwa. Brat Ireneusz Poszwiński godnie nas reprezentował, bacząc pilnie na przebieg uroczystości i dając świadectwo, iż duch służby, honoru i braterskiej wspólnoty ma się dobrze zarówno między dawnymi artylerzystami, jak i współczesnymi wojakami.

Powiedzieć też należy, iż przysięga wojskowa jest niczym małżeństwo z Ojczyzną. Tyle że tu obrączkę zastępuje mundur, a zamiast teściowej pojawia się dowódca, który równie skutecznie potrafi przypomnieć o obowiązkach. Kto zaś raz takie śluby złoży, ten już wie, że służba wymaga hartu ducha, silnego ramienia i niekiedy nóg tak wytrwałych, by mogły maszerować dalej, niż karczmarz potrafi kredą na tablicy rachunek zapisać.

Nowym żołnierzom życzymy tedy męstwa, wytrwałości oraz szczęścia w służbie. Niech honor ich prowadzi, niech Ojczyzna będzie z nich dumna, a proch niech zawsze pozostaje tam, gdzie jego miejsce, czyli w magazynie albo w lufie, nigdy zaś w oczach podczas parady.