Gdy nastał dzień, w którym cała Rzeczpospolita wolność swą i niepodległość wspomina, tedy i Bractwo Kurkowe Grodu Bytomskiego, na pisemne wezwanie Jaśnie Wielmożnego Pana Prezydenta Mariusza Wołosza, stawiło się licznie i godnie, aby cześć Ojczyźnie oddać.

Naprzód wszyscy wierni udali się do świątyni świętego Jacka, gdzie nabożeństwo za pomyślność Królestwa i ludzi wolnych odprawiono z nabożnym skupieniem. Potem zaś ruszył orszak dostojny, pełen sztandarów, mundurów i min wielce poważnych, choć niejeden brat pod wąsem skrycie się uśmiechał, boć wiadomo, iż nawet najtęższy strzelec od czasu do czasu wspomni nie o prochu, lecz o jadle i kuflu piwa.

Pod Pomnikiem Wyzwolenia złożono wieńce pachnące bardziej niźli niejedna dworska białogłowa po kąpieli w ziołach. Padły słowa pełne rozwagi, odczytano apel poległych, a serca wszystkich obecnych napełniły się pamięcią o tych, którzy za wolność oddali życie. Albowiem nie masz większego honoru niż pamiętać o przodkach, dzięki którym dziś możemy bez trwogi chwytać za muszkiet, kielich i kromkę chleba.

Bractwo nasze reprezentowali Hetman Mirosław Strachota Gorzycki, Zbrojmistrz Tadeusz Tomczyk, Strzelmistrz Jerzy Lech, niewiasta zacna Alicja Lech oraz Jacek Trembaczowski. Godnie oni sztandar i dobre imię Bractwa nieśli, nie splamili mundurów ni winem, ni tłuszczem z pieczonej gęsi, choć pokus zapewne nie brakowało. Powiadają nawet, iż pewna urodziwa mieszczka tak długo spoglądała na kontusze naszych braci, że małżonek jej począł zazdrościć bardziej pasów i szabel niż własnej niewiasty.

Niechaj więc Bóg ma w opiece Ojczyznę, Bractwo nasze i wszystkich, którzy pamięć o wolności z pokolenia na pokolenie niosą, aby nigdy nie zabrakło nam odwagi, zgody, celnego oka ani pełnego kufla po dobrze spełnionym obowiązku.